به یاد داری؟

به ياد داری، زمانی که می رفتی باران می باريد؟!...

به سويت دويدم تا راه رفتن را بر تو بربندم.

در نگاهت چشم دوختم و التماس ماندن کردم.

به ياد داری گفتم اگر تو بروی...

اگر از من خيال برگيری،

اگرمن را به تقدير بسپاری،...

بال پروازم خواهد شکست؟!...

اشک هايم را به ياد داری؟...

شکستنم را به ياد داری؟...

و تو...

به ياد داری گفتی در باران هم باز می گردی؟

…………….

اينجا باران می بارد.

و من نگاه به همان راه دوخته ام.

ای کاش می آمدی...

ای کاش..

بدترین درد این نیست عشقت بمیره

بدترین درد اینه که به اونی که دوستش داری نرسی

بدترین درد این نیست عشقت بهت نارو بزن

بدترین درد اینه که عاشق یکی بشی که اون ندونه

من می خوام همیشه عاشق بمونم ... به تو و چشمهای روشنت قسم ... با ترانه های آفتابی تو ... می تونم به صبح فردا برسم ... این همه خاطره رو چی کار کنیم ... نمی تونیم که از اونها بگذریم ... واژه ی شروع شعر من تویی ... بیا تا آخر خط با هم بریم ... واسه چی می خوایی که تنهام بذاری ؟ ... چرا باید تو رو از یاد ببرم ؟ ... یادمه یه روز نشستی رو به روم ... گفتی که محاله از تو بگذرم ... بیا با هم آسمونو طی کنیم ... تو به من یه فرصت تازه بده ... می دونم که چشمای عاشق تو ... راه و رسم عاشقی رو بلده ... توی این شبهای تلخ و سوت و کور ... بیا تا خورشید رو پیدا بکنیم ... اگه امروز رو گرفتن ازمون ... بیا فکری واسه فردا بکنیم

عشق چيز خاصي است

يک رفت و آمد نيست

عشق تنها يکبار بر تو حادث مي شود

اما واقعي است

عشق آن هنگامي است که تنها بدان مي انديشي

که او کجاست

عشق چون معجزه است

 که به سختی توجیه می شود

عشق زماني است که تو او را ايمن از

باد و باران می داری

عشق آن هنگامي است که تو او را در آغوش مي کشي 

و زمان را از ياد مي بري

عشق آن هنگامي است که تو او را مي بيني

و بی قرار می گردی

عشق آن هنگامی که تو در می یابی

 استتمايلاتت را

عشق آن هنگامي است که تو نام او را

بر سراسر آسمانها مي نويسي

عشق آن هنگامي است که تنها آرزويت

اينست که تو را با خود به دور دستها بري

عشق آن هنگامي است که تو او را مي بيني

و او در چشمانت ماندگار مي شود 

عشق آن هنگامي است که تو درمي يابي

که او همه چيز است

به عشق تو من يک ستاره خواهم ربود

و آن را به تو خواهم بخشيد....

حرف هاي ما هنوز ناتمام...

تا نگاه مي كني: وقت رفتن است

باز همان حكايت هميشگي!

پيش از آنكه باخبر شوي

لحظه عزيمت تو ناگزير مي شود.

آي...

اي دريغ و حسرت هميشگي!

ناگهان چقدر زود دير مي شود!

دلم برات تنگه ... توی این روزهای خاکستری و ابری ... وقتی که نسیم به صورتم میخوره ... دستهام , دستهای تورو میخوان ... تا منو از میون این روزگارشلوغ رد کنی ... محو بشم ... نیست بشم... از میون آدمهایی که منزلت عشق رو نچشیدن ... یا چشیدن و قدرشو نمیدونن...

دلم برات تنگه ... وقتی که بارون میاد و من بدون چتر ... تنها ... تنها و آرام ...

               صبور و بردبار... خودم رو دست ابرای سیاه میدم... تا بر من ببارند... شاید کمی از درد فقدان تو رو از عمق دل و جون من بشورن و ببرن... اما ... اما میدونی که

              فقط بیشتر دلم تنگ میشه ...

چقدر دلم برای چشمات تنگه میشه ... وقتی که چشمامو میبندم و به عمق

             چشمهای تو خیره میشم... 

             هنوزم منتظرم...................