| تبليغات | X |
 |
گریه |
 |
|
گریه کردم گریه کردم اما دردمو نگوفتم تکیه دادم به غرورم که از پا نیوفتم چه ترانه بی اثر بود مثل مشت زدن به دیوار اولین فصل شکستن آخرین خدا نگهدار من به قله می رسیدم اگه هم ترانه بودی صد تا سد می شکستم اگه تو بهانه بودی اگه غم ترانه بودی اگه تو بهانه بودی اگه غم ترانه بودی اگه تو بهانه بودی با تو فانوس ترانه یه چراغ شعله ور بود لحظه ها چه عاشقانه, قاصدک چه خوش خبر بود کوچه ها بدون بن بست ,آسمون پر از ستاره شبا گل خونه خورشید, واژه ها شعر دوباره دست تکون دادن آخر تو اون کوچه خلوت بغض آواز, گریه های بی نهایت  |
||
|
2
نوشته شده در سه شنبه یازدهم مرداد 1384ساعت 4:27 توسط سپیده
|
|
||
|
|
درباره |
|
عشقی چیزی هست که تا وقتی از دستش ندادی نمیفهمی چه بوده ! در واقع ارزش هر چیزی رو موقعی میدونی که دیگه از دستش دادی . دیگه حالا هر چی میخوای غصه بخور . فقط کافیست غرور را زیر پا بگذاری . با دیگران مهربان باش . غمگین نباش . از هیچ کسی تو کم نیستی . اگه یه نفر تو رو نمیخواد یه نفر دیگه هست که میخواد حتی جونش رو فدات کنه . دقیق بین باش . زود قضاوت نکن . هیچکس نمیگه تو عیب و ایراد داری . این خودت هستی که به خودت تلقین میکنی . اگه تو یه بدی هم داشته باشی میتوانی با خوبیهات این رو بپوشونی . کاری نکن که این بدی خوبیهای دیگرت رو هم ازت بگیره . این حکمت خداست . به پاهات قفل و زنجیره زده . تو باید با این پاها راه بروی . حتما هم درد و رنج و سختی همراهته . میدونی حالا عشق چیه ؟ همین رنج و سختی رو تحمل کردن . خلاصه عشق یعنی غصه ی دنیا رو نخوردن . |
||
|
|
|
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو وبلاگ |
||
|
|
نوشته های پیشین |
|
|
اردیبهشت 1385 اسفند 1384 دی 1384 آذر 1384 آبان 1384 شهریور 1384 مرداد 1384 تیر 1384 خرداد 1384 اردیبهشت 1384 |
||